Αιάντειο-Νέα Επιδαυρος & Επιστροφή 05/09/09

 

cat

 cat

 

 

 


          cat

 

 

 

 

 

 

 

 

cat

 

 

 

 

 

 

 

 

 

cat

 

 

 

 

 

 

 

 

cat

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

cat

 

 

 

 

 

 

 

 

 

cat

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

cat

 

 

 

 

 

 

 

 

 

cat

 

 

 

 

 

 

 

 

cat

 

 

 

 

 

 

 

 

  

cat

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

cat

 Από καιρό ήταν στα σχέδια o πλους προς τη Νέα Επίδαυρο. Πήρε αρκετές αναβολές. Τελικά έγινε εφικτό να πραγματοποιηθεί στις 5-9-2009. Κάθε σκέλος 22,5 μίλια. Σύνολο 45.Οι προβλέψεις του καιρού έδειχναν ασθενείς άνεμους 2-3 μποφόρ μεταβλητών διευθύνσεων.

Για τον συγκεκριμένο πλου έδειξε ενδιαφέρον να συμμετάσχει ο φίλος και ταγμένος υποστηριχτής του catamaran, Πάκης Σοφράς. Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να πραγματοποιήσουμε τον πλου με ένα διθέσιο catamaran τύπου Formula 18 hi-tech, και συγκεκριμένα το X2 της Bimare.

Μιας και το συγκεκριμένο σκάφος δεν είναι το δικό μου, (αυτό που αναφέρεται στον αντίστοιχο σύνδεσμο του ιστοτόπου), το περιγράφω συνοπτικά: Πρόκειται για ένα διθέσιο ελαφρύ catamaran 18 ποδιών. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του είναι το ψηλό carbon κατάρτι(10 μέτρων), η μεγάλη μαΐστρα (20τ.μ.), όχι φλόκος, μπαλόνι και το μικρό βάρος 130 κιλά.

Αναχωρούμε στις 11:00 από το Αιάντειο. Ομολογουμένως αργοπορημένοι. Ένας ασθενικός πουνέντης μας βγάζει έξω από τον κόλπο της Κούλουρης ταξιδεύοντας όρτσα. Παραλλάσσοντας τον κάβο Πετρίτη, τα δεξίνεμα όρτσα μας βγάζουν ακριβώς στη πορεία μας.

 Μετά από τα Κανάκια η ένταση του ανέμου αυξάνει και η διεύθυνσή του αλλάζει προς τα δεξιά. Πλαγιοδρομία. Το σκάφος ταξιδεύει γρήγορα στον ένα πλωτήρα σε μια θάλασσα με αρκετό κύμα και ένταση ανέμου 5 γεμάτο. Δοκιμαζόμαστε κι εμείς να το ταξιδέψουμε πρώτη φορά με τέτοιες συνθήκες. Μετά από μερικά λεπτά και ενώ έχουμε πλησιάσει στα Διαπόρια, ένα χτύπημα του σοφράνο πλωτήρα στο κύμα, συνοδεύεται από ένα δυνατό κάρφωμα  του σκάφους βάζοντας τις πλώρες αρκετά μέσα στο νερό. Το σκάφος  σταματάει, όχι όμως η μεγάλη του μαΐστρα. Το αποτέλεσμα είναι τούμπα προς τα εμπρός. Το σκάφος αρχίζει την περιστροφή ως προς τον εγκάρσιο άξονά του. Φεύγω μαζί με το κρεμαστικό πετώντας προς την πλώρη. Πέφτω στο νερό. Βλέπω ψηλά το άλμπουρο να μας προσπερνάει και να χτυπάει δυνατά στο νερό. Ο Πάκης, που ήταν στο τιμόνι και τον κράτησε προσωρινά η δέστρα από το ένα πόδι, αρχίζει την πτήση από την πρύμη που βρίσκεται στον αέρα, προς τα κάτω. Πέφτει ευτυχώς σε καθαρό νερό. Γεμάτος υποψίες για  ζημιές στο σκάφος ξετουμπέρνω μαζί με τον Πάκη. Ευτυχώς δεν φαίνεται κάτι σπασμένο.

Παίρνουμε θέσεις και συνεχίζουμε. Σε λίγα λεπτά παραλλάσουμε τα Διαπόρια. Μόλις τα περνάμε, ο άνεμος πέφτει. Το ήπιο αεράκι ήταν κάτι που εκείνη τη στιγμή το χρειαζόμασταν για να ξεκουραστούμε λίγο. Ο άνεμος όμως συνεχίζει να μειώνεται και αφήνουμε τα Διαπόρια με ελάχιστο αέρα να μας σπρώχνει. Το σκάφος βέβαια επάξια εκμεταλλεύεται την δύναμη του ανέμου  και μας ταξιδεύει προς τον προορισμό μας. Πλησιάζοντας στην Νέα Επίδαυρό.

 Τρώμε φάτσες (ο αέρας έρχεται πιο κόντρα)  και  μετά από δυο τακ βρισκόμαστε μισό μίλι από την παραλία της Επιδαύρου. Η συνεργασία μας με τον άνεμο, όμως, είχε λήξει. Καλούμασταν να φτάσουμε στην στεριά  χωρίς αέρα Το σκάφος ικανό, εμείς να μέγιστα, αλλά με μηδέν άνεμο και κύμα είναι από τα πιο δύσκολα. Εν ολίγης, χρειαστήκαμε περίπου μία ώρα για να φτάσουμε στην παραλία.

Πιάσαμε ένα ρεμέτζο για να ξεκουραστούμε. Βουτάω στη θάλασσα για να κατεβάσω θερμοκρασία και να φωτογραφήσω το σκάφος από τη στεριά. Η ώρα  15:50.

Έχοντας μπροστά μας την επιστροφή δεν μας έμενε αρκετός χρόνος για ξεκούραση. Με την ευκαιρία ενός ασθενικού αέρα που ελπίζαμε να μας βγάλει από τον κόλπο ξεκινάμε στις 16:15. Δεν ταξιδέψαμε περισσότερο από εκατό μέτρα και ο αέρας μηδενίστηκε. Το ίδιο σενάριο. Η απομάκρυνσή μας από την παραλία αποδείχτηκε δυσκολότερη από την προσέγγιση. Αφού πέρασε περισσότερο από ώρα, μια ασθενική μπουκαδουρίτσα που όλο και ερχότανε αλλά ποτέ δεν έφτανε, μας ταξίδευε αργά προς τα Διαπόρια. Δύσκολα καλύψαμε 2-3 μίλια και ο αέρας σταμάτησε. Περιμέναμε αρκετά μέχρι που ίχνη ανέμου εμφανίστηκαν από τον Πουνέντη. Ελπίσαμε ότι θα φρεσκάρει ο Δυτικός αλλά δεν έγινε. Μας έσπρωχνε  όμως αργά αργά  με αεράκι πάνω από την επιφάνεια, κάνοντας το σκάφος να κινείται οριακά σε μια λαδωμένη θάλασσα.

 Ο ήλιος κρυβότανε πίσω από τα βουνά της Πελοποννήσου. Ετοιμάσαμε τα φωτά μας. Ταξιδεύαμε από το πρωί και ήταν άγνωστο για πόσες ώρες ακόμα θα μας ήθελε η θάλασσα παρέα της. Το δυτικό αεράκι σταματάει και πάλι. Στη θέση του έρχεται ένα ακόμα ασθενικό από τον Γρέγο. Βρισκόμαστε ανατολικά από τα Διαπόρια. Κάνουμε το τακ προς την Ψιλή, ελπίζοντας σε πιο φρέσκο αέρα.

Νύχτωσε. Το φεγγάρι ανεβαίνει σχεδόν γεμάτο  πίσω από την Ψιλή και μας κάνει παρέα χαρίζοντάς μας μια ικανοποιητική ορατότητα. Μόλις φτάνουμε στη βραχονησίδα κάνουμε τακ. Τα δεξίνεμα μας ταξιδεύουν προς τα Μέγαρα. Καλά είναι. Η ένταση του ανέμου αυξήθηκε. Είναι γύρω στα πέντε μίλια. Κάπου τόσο πάει και το σκάφος μας. Παρ’ όλη την κούραση μπορούμε να απολαύσουμε την φεγγαράδα και το ζεστό βοριαδάκι που μας ταξιδεύει. Φαίνονται τα φωτά της Σαλαμίνας, Τα Κανάκια και ο Φάρος της Κόγχης.

Πλησιάζοντας στη Σαλαμίνα ο άνεμος γυρνάει δεξιά. Φτάνουμε στη Ρεβυθούσα  όρτσα. Μόλις μπαίνουμε στον κόλπο της Κούλουρης, ο αέρας πέφτει και ίχνη ανέμου έρχονται από το Μαΐστρο. Βιράρουμε μπαλόνι και ταξιδεύουμε ήρεμα σε μία ίσια θάλασσα κυκλωμένοι από τα φώτα της στεριάς. Με μία πότζα φτάνουμε στη βάση μας. Η ώρα 12:30.

 Τα σαράντα πέντε μίλια της 5ης Σεπτέμβρη που ταξιδέψαμε ήταν πολλά και έγιναν ακόμη περισσότερα με την μπουνάτσα που μας κράτησε δέκα τρεις ώρες στη θάλασσα. Η μπουνάτσα ως γνωστό κουράζει. Είχα υποψίες ότι η νύκτα θα ήταν μεγαλύτερη. Δεν ήταν και αυτό με ικανοποίησε. Ήταν ένας δύσκολος πλους. Μας έδωσε όμως ιστιοπλοϊκές συγκινήσεις και εμπειρίες.