Φάληρο-Λαγούσα-Φλέβες-Φάληρο 26/4/09

 

 

 Τη Κυριακή της 26 Απριλίου 2009 μετά από ένα Πάσχα καθ’ όλα παραδοσιακό, οικογενειακό και γαστροκεντρικό, τίποτα καλύτερο από μία θαλασσινή διαδρομή 38 ναυτικών μιλίων με το Α-Class. Έτσι, για λίγο αποτοξίνωση.

Η διαδρομή που θα καλύψω ουσιαστικά είναι αυτή του αγώνα του Ναυτικού Αθλητικού Συνδέσμου. Ξεκινάμε από το Φάληρο αφήνουμε αριστερά μας την μεγάλη Λαγούσα, τις Φλέβες και τερματίζουμε στο Μικρολίμανο (Φάληρο). Για την ακρίβεια ανάμεσα στο ΝΑΣ και στην τεχνητή νησίδα – κυματοθραύστη του ΣΕΦ.

Η εκκίνηση του αγώνα στις 11:00. Ξεκινάω με καθυστέρηση πέντε περίπου λεπτών λόγω στεριανής αργοπορίας.

cat

 

cat

      cat  

 


cat

 

cat

 cat

 Στο πρώτο μπράτσο, καλούμαστε να διανύσουμε τα 12 μίλια μέχρι την μεγάλη Λαγούσα με ένα ελαφρό γαρμπινό αεράκι που με το πέρασμα της ώρας εξασθενεί και γυρίζει λίγο αριστερά. Η αρχή της διαδρομής απαιτεί δύο τακ για να αποφύγω τοπικές μπουνατσούλες και ανοιχτά της Ψητάλειας ταξιδεύω με τα ‘ανοιχτής’ που οδηγούν τον Αγώνα ένα κομμάτι που διαφαίνεται όρτσα μονόμπρατσο αριστερίνεμο μέχρι την Λαγούσα. Η ένταση του ανέμου συνεχώς μειώνεται, γεγονός που προβληματίζει όταν έχεις μπροστά σου αρκετά μίλια ακόμα για να τερματίσεις.

 Τέτοιες στιγμές που η ταχύτητα του σκάφους σου κρέμεται από μία κλωστή, όταν ταξιδεύεις με τον αέρα που δημιουργείς ταξιδεύοντας, (σχήμα λόγου!), το μόνο που δεν θέλεις είναι να βρεθεί μπροστά σου ένα αγκυροβολημένο στη ράδα καράβι. Μπορεί να σε αναγκάσει να ποδίσεις από κάτω του και εγκλωβιστείς στα υπήνεμα του, ή να κάνεις τακ και προς μεγάλη σου έκπληξη, να διαπιστώσεις  ότι μετά το τακ είσαι απλά σταματημένος. Ευτυχώς το συγκεκριμένο σκάφος δεν κάνει τσιγκουνιές σε θέματα ταχύτητας. Ένα σκάφος, που μέχρι σήμερα, γενναιόδωρα μου έχει δώσει ταχύτητα  και δεν με έχει προδώσει, παρ’ όλες τις αβαρίες που μου έχουν συμβεί, σε διαφορές στιγμές που το έφερα στα όρια του.

 Τα άλλα σκάφη κοντά αποτελούν καλή παρέα που σύντομα την χάνω καθώς πλησιάζοντας την Λαγούσα αυξάνεται η απόσταση μου και από το προπορευόμενο ‘ανοιχτής’. 
Φτάνω στη μεγάλη Λαγούσα ταξιδεύοντας σε μια αρυτίδωτη θάλασσα. Το σκηνικό αλλάζει λίγο αμέσως μετά το καβατζάρισμα. Η μπουκαδούρα του Σαρωνικού κάνει την εμφάνισή της.

 Έχω πίσω μου το νησί και ταξιδεύω δεξίνεμος το δεύτερο σκέλος της διαδρομής προς τις Φλέβες. Ο αέρας έχει αυξηθεί σε σημείο που χωρίς κρεμαστικό ο σοβράνο πλωτήρας να ακουμπάει οριακά το νερό.  Τα όρτσα μου με βγάζουν περίπου 30 μοίρες κάτω από τον προορισμό μου. Δεν γυρνάω παρότι το αριστερίνεμο είναι πιο γρήγορο λόγω της διεύθυνσης του κύματος. Περιμένω να γυρίσει δεξιά καθώς θα αφήνω τα υπήνεμα της Αίγινας. Πράγματι σε λίγα λεπτά ο αέρας αυξάνει γύρω στα 4 μποφόρ και γυρίζει αρκετά δεξιά ώστε να σημαδεύω τις φλέβες πηγαίνοντας κλειστή πλαγιοδρομία.

Μεγάλο το μπράτσο αυτό και σε ανοιχτή σχετικά θάλασσα. Σκέφτομαι ότι υπάρχει μία δόση ρίσκου σε τέτοιες ανοικτές διαδρομές. Πάντως έχω παρέα τον στόλο των ανοιχτής που έρχονται από τον Πόρο. Άλλος αγώνας που λάμβανε χώρα εκείνη την ημέρα. Η κλειστή πλαγιοδρομία με ανέμους  μέτριας έντασης, εκεί γύρω στα 4, είναι ότι πρέπει για το συγκεκριμένο σκάφος. Η ταχύτητα μεγάλη και η πλεύση χωρίς μεγάλο ρίσκο για τούμπα ή κάρφωμα. Εννοείται πάντως πως δεν σε παίρνει να ξεχνιέσαι. (Αν σου αρέσει να κοιτάς  και γύρω – γύρω πάρε monohull!).

Πλησιάζοντας τις Φλέβες ο άνεμος γυρίζει λίγο αριστερά και ταξιδεύοντας όρτσα δεξίνεμος στοχεύω στη νοτιά πλευρά των Φλεβών. Το δεύτερο μισό του μπράτσου Λαγούσα – Φλέβες ήταν γεμάτο συναντήσεις με διάφορα σκάφη

τα όποια έπρεπε να αποφύγω. Από μικρά αλιευτικά και ιστιοπλοϊκά μέχρι μεγάλα φορτηγά που περνούσαν το δίαυλο.

 Καβατζάρω τις Φλέβες και ξεκινάνε τα πρίμα με προορισμό το Μικρολίμανο. Το σκαφάκι μου βέβαια δεν τα πάει καλά με τα κατάπρυμα. Ακόμη και όταν έχει αρκετό αέρα πρέπει να το ταξιδεύω με τα μαλάκια να δουλεύουν (προτεραιότητα στην υποπίεση). Αυτό εν ολίγοις σημαίνει ότι η πιο ανοιχτή μου πλεύση είναι τα δευτερόπρυμα (περίπου 140ο γωνία από τον πραγματικό). Παρόλα αυτά το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικό γιατί η ταχύτητα του σκάφους και στα πρίμα ιδιαίτερα όταν φυσάει είναι μεγάλη. Απαιτείται όμως μεγάλη προσοχή και ετοιμότητα προς αποφυγή καρφώματος ή ανατροπής.

Γρήγορα κατέβηκα μέχρι το Ελληνικό όπου ένας αναβρασμός στα κύματα και κάποιες σπιλιάδες από ανατολικά  έδειχναν ότι η μπουκαδούρα εκείνη κάποια στιγμή θα έδινε τη θέση της στο βοριαδάκι, πράγμα που έγινε αργότερα, μετά τον τερματισμό.

Φτάνω στο Μικρολίμανο με 3 - 4 πότζες συνολικά από τη στιγμή που πέρασα τις Φλέβες. Στον όμιλο θα πρέπει να ομολογήσω ότι μου βγήκε όλη ή κούραση. Δεν ξέρω αν με κούρασε περισσότερο η μπουνάτσα ή ό αέρας,  αλλά 38 μίλα ήταν η πιο μεγάλη διαδρομή που είχα κάνει μέχρι στιγμής. Ώρα τερματισμού περίπου 15:30.